8/11/2009 ·
Avucunda sımsıkı renkleri gizlemişti, küçük kız.Kara, kara bulutlar toplanmış ona bakıyorlardı.Aralarındaki konuşmanın gürültüsü çok rahatsız ediyordu ama kulaklarını kapatması için avuçlarını açması gerekiyordu.Ayaklarının tüm gücüyle koştu, koştu.Ağaçları ,ırmakları, denizleri geçti.Bitkin düştü ve son gücüyle haykırdı: ''Ne istiyorsunuz benden!'' Öyle gürledikler ki korkuyla büzüştü olduğu yerde.Onlara yardım eden rüzgar geçti önlerine ve ''Renklerini ver kurtul.'' dedi tıslarcasına..''Veremem'' dedi küçük kız ,''Onlar benim umudum''.Daha bir sıktı avuçlarını küçük kız.''Peki'' dedi rüzgar.''Bugün izne ayrılıyorum, dinlen biraz.Ama hayatın boyunca sadece benim izin günlerimin gelmesini bekleyeceğini unutma''... Ne zaman bir kız çocuğu görsem rüzgarın önünde koşan.''Ne zaman izne ayrılıyormuş , öğrenebildin mi?'' diye sormak geçiyor içimden.
Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır